Blog

10 juni 2020 | Focus

Jorg Sauer Jorg Sauer Via mijn blog wil ik met jullie delen wat mij bezig houdt over diverse onderwerpen, maar ik wil jullie ook aanzetten tot nadenken en misschien wel een reactie ontlokken.
blog email jorg.sauer@vhp2.nl

In de afgelopen periode verschoof mijn persoonlijke focus steeds meer van de te bereiken uitkomst naar de door mij te leveren input. Deze verschuiving van focus zie ik niet alleen in mijn eigen leven maar ook binnen de VHP2 en in de maatschappij.

In de maatschappij zien we momenteel een beweging van “just-in-time” richting “just-in-case”.

Veel ondernemingen hebben namelijk gemerkt dat als een schakel uit de keten wegvalt de hele productie tot stilstand, of ten minste tot ernstige terugval, gedwongen wordt. Dat betekent dat ondernemingen zich opnieuw bezinnen op de voorraden die ze nodig hebben om een uitvallende schakel te kunnen overbruggen.

De VHP2 heeft altijd al de focus gelegd op de verengingswaarden en nu gaan we daarbij de focus richten op de ondernemingen waar we veel leden hebben en/of waar we (substantieel) kunnen groeien.

Zoals hierboven benoemd ben ik ook in mijn persoonlijk leven veel meer gaan letten op input. Ik train voor een Ironman en voorheen was ik vooral output georiënteerd: ik deed alles met het oog op het resultaat. Regelmatig was ik teleurgesteld als het resultaat dan tegenviel. Nu let vooral op wat in erin stop: luisteren, analyseren, verbinden en creativiteit aanboren tijdens mijn werk en techniek, kracht en ontspanning tijdens het sporten.  

Die verschuiving van mijn focus geeft mij veel meer rust en ontspanning en leidt tot commitment en toewijding tijdens het sporten maar zeker ook tijdens het werk. Het is mooi om te zien hoe zovelen zich steeds meer focussen op de weg richting het eindresultaat

26 mei 2020 | Samen uit samen thuis

Frans Westerman Frans Westerman

Tussen wonen en werken is in de afgelopen 200 jaar steeds meer afstand gekomen. In het begin van de 19e eeuw werkten we nog veel thuis of in de buurt. Ingegeven door de industrialisatie, is er tussen wonen en werken steeds meer afstand gekomen. In de jaren 60 van de vorige eeuw werd een auto steeds meer gemeengoed waardoor onze mobiliteit een vlucht nam. Steeds meer mensen werken ver van huis.

De afgelopen decennia, zien we een voorzichtige beweging op gang komen dat er vanuit huis wordt gewerkt. In sommige CAO’s wordt er al aandacht aan besteed. De afgelopen decennia wordt duidelijker dat woon-werk verkeer een steeds grotere belasting oplevert van het milieu, bijvoorbeeld door CO2 uitstoot. Daarnaast veroorzaakt oplopende reistijd druk op de verhouding werk/privé.  

In deze corona-tijd lijken onze ogen open te gaan en deze crisis kan de katalysator zijn waardoor thuiswerken een enorme boost krijgt. Digitale ontwikkelingen van de afgelopen decennia geven meer dan we dachten een enorme kans om ‘samen’ meer thuis te werken. Werk neemt door deze ontwikkeling in de toekomst letterlijk gedeeltelijk een ‘andere plek’ in. Een goede thuiswerk omgeving wordt belangrijker.

De vraag die dit bij mij oproept is wat gaat dit betekenen? Gaan we minder de nadruk leggen op reiskostenvergoeding en meer op een thuiswerk vergoeding? Gaan we faciliteren van thuiswerken (verder) professionaliseren? Wordt er in het sollicitatie gesprek straks gevraagd of je de mogelijkheid hebt om thuis te werken? Mag de werkgever vragen aan werknemers om structureel (gedeeltelijk) thuis te gaan werken? Wat betaalt de werkgever als het gaat om inrichten van de thuis werkplek? Wat mag een werkgever verwachten van een ingerichte thuis werkplek? Kortom veel vragen.

Deze blog is bedoeld als een aanzet om met elkaar na te denken over ‘de werkplek(ken)’ van de toekomst. Er zijn zeker mogelijkheden voor verbeteringen voor werknemer, werkgever en milieu. Een goede dialoog met elkaar is echter essentieel, want ook aan thuiswerken kleven natuurlijk nadelen. Levert deze blog vragen of ideeën op? Mail gerust naar frans.westerman@vhp2.nl. Welke veranderingen we ook willen, altijd geldt, samen komen we verder!    

 

8 april 2020 | Solidariteit: Het mag weer!

Casper Vaandrager Casper Vaandrager
blog email casper.vaandrager@vhp2.nl

Als mensen mij vroegen waarom ze lid moesten worden van een vakbond vermeed ik consequent het woord solidariteit: te marxistisch, te oubollig, iets van vroeger. Kortom: weinig aansprekend en bepaald niet wervend. Dat vond ik altijd jammer want solidariteit is misschien wel de kern van een vakbond.

In deze coronatijd zijn er inmiddels talloze voorbeelden van solidariteit. Het schrijven van brieven aan ouderen, het doen van boodschappen voor de buren, hulplijnen voor eenzame mensen etc etc. Zelfs supporters van Ajax en Feyenoord weten elkaar te vinden in een gezamenlijk doel: aandacht voor de zorgverleners!. Rutger Bregman heeft gelijk: de meeste mensen deugen. Een gedeeld lot, een crisis, brengt mensen die normaal gesproken niets met elkaar te maken hebben, bij elkaar, Kortom: solidariteit is terug van weggeweest en wordt weer in volle glorie gebruikt en genoemd om het gevoel van bij elkaar horen en elkaar steunen te onderstrepen.

Maar…………niets menselijks is ons vreemd en dat betekent dat wanneer de crisis weer voorbij is, daarmee ook de solidariteit verdwijnt. Is dat erg? Toch wel een beetje. Zou mooi zijn als we ook in tijden dat het goed gaat een beetje solidariteit kennen en dat durven te benoemen.  De crisis heeft mij in ieder geval geholpen om, in ieder geval tijdelijk, minder terughoudend te zijn.

Wees solidair: En hou vol!

23 maart 2020 | Verlies

Jorg Sauer Jorg Sauer Via mijn blog wil ik met jullie delen wat mij bezig houdt over diverse onderwerpen, maar ik wil jullie ook aanzetten tot nadenken en misschien wel een reactie ontlokken.
blog email jorg.sauer@vhp2.nl

Verlies, iets heel erg ingrijpends, in welke vorm dan ook. De laatste tijd ben ik hier ontzettend mee geconfronteerd; afgelopen december is mijn vrouw namelijk overleden. Ook eerder in mijn leven heb ik met verlieservaringen te maken gehad, maar deze verliezen wegen in geen enkel opzicht op tegen dit  recente verlies.

Omdat ik zoiets ingrijpends niet eerder heb meegemaakt wist ik niet wat me te wachten stond en hoe ik daarmee om zou kunnen of moeten gaan. Mijn grootste bevinding tot nu toe is dat het vooral proberen en zoeken is naar een vorm die goed is voor mijzelf en mijn directe omgeving, waaronder ook zeker mijn werkgever de VHP2.

Gelukkig kan ik rekenen op heel veel steun van collega’s, vrienden en familie. Na het lezen van het boek “Als de man verliest van Tim Overdiek en Wim van Lent realiseer ik mij dat het verwerken van verlies breder is dan het verlies van je dierbaarste.

Verlies van werk, verlies van gezondheid, verlies na een scheiding, etc. Dat alles leidt tot een rouwproces, en heel belangrijk, dat rouwproces doet iedereen op zijn of haar eigen wijze. Omdat de VHP2 veel mannelijke leden heeft wil ik juist bij hen dat boek onder de aandacht brengen. In mijn werk heb ik gezien hoeveel impact het verlies van je baan maar ook het verlies van je gezondheid op mensen heeft. Omdat mannen, over het algemeen, vooral in oplossingen denken en daarbij emoties uit de weg kunnen gaan, lopen zij kans om het verlies niet goed te verwerken. Een boek specifiek voor mannen kan wellicht helpen om welk verlies dan ook op een meer adequate manier aan te gaan. Ik raad dan ook iedereen aan om welk verlies ook aan te gaan en nodig je uit hierover met mij te spreken. Uit ervaring weet ik dat het echt helpt!